Hani söz vermiştik birbirimize 8 yıl önce? Hani hep birbirimizin yanında olacaktık? Herkesin özendiği iki arkadaş, iki dost, iki sırdaş, iki can.. Yan yana yürümek için sözleşmiştik biz.. Ben yalnız yürüyorum şimdi.. Senin attığın çelmeden sonra zor oldu toparlanmam.. Aslına bakarsan hala tam anlamıyla toparlanabildiğimi sanmıyorum.. Baksana hala sana yazıyorum.. Hala seni anıyorum.. Hala yaralarımla nasıl baş edeceğimi sana soruyorum.. Ama canım acıyo benim ya.. Bilemedim, bulamadım onca yılı nasıl çöpe atacağımı.. Yaptığımız onca saçmalığı, paylaştığımız onca sırrı, birlikte dansederken söylediğimiz onca şarkıyı, birlikte döktüğümüz onca gözyaşını, attığımız kahkahayı nasıl temize çekerim ki? Yürüdüğümüz onca sokağı, beğendiğimiz erkekleri, hiç konuşmadan da olsa yan yana oturduğumuz zamanları, çekildiğimiz fotoğrafları, insanlara birlikte söylediğimiz yalanları nasıl unuturum? Kardeşliğimizi, dostluğumuzu, can yoldaşı olmaya söz verişimizi nasıl hatırlamaz bu kız? Kalbimin kırıklığı nasıl düzelir, nasıl iyileşirim, nasıl her şeyi geride bırakıp yoluma devam ederim bi’ fikrim yok.. Yol da göstermiyorsun artık bana, yanımda değilsin, yarım bıraktın verdiğimiz sözleri.. Şimdi ben o sözlerle bi’ başıma kaldım yolun ortasında.. Her yanım insan, her yanım kalabalık ama yalnızım ben.. Tek başımayım beni bıraktığın yolun tam ortasında.. Çok ağladım arkandan, çok ağladım yanımda olmayışına, çok canım acıdı basıp gittiğinde.. Çok hayal kurduk seninle.. Ağladığımızda birlikte tamamen farklı bi’ ülkede kendi evimizde yaşadığımızı anlatırdık birbirimize.. Kendi evimiz, kendi kurallarımız.. Birbirine tutunmuş iki kız.. İki yoldaş.. Birbirinin her şeyini bilen iki kişilik bi’ takım.. Kimse olmayacaktı etrafımızda canımızı yakacak.. Güçlü kadınlar olarak kendi hayatımızı kurup yaşayacaktık.. Şimdi ben tek başıma kaldım sen gidince.. Hayallerle, rüyalarla, hiç gidemediğimiz o uzak evin hafızamdaki edindiği yerle bi’ başıma kaldım.. Arada iyiyim diyorum, yeni arkadaşlıklar kuruyorum, yeni dostlar edinmeye çalışıyorum.. Ama düştüğüm yerden kalkamadım sanırım henüz.. Kafamın içindesin, bilgisayarımdaki fotoğraflardasın, arkadaş sohbetlerinde bahsettiğimiz anılardasın, gitmeyeceksin.. Arada esiyo bana böyle, çok özlüyorum seni, çok yanımda istiyorum.. Yine birbirimizin dertlerini dinleyip hemen ardından saçma sağan şeylere karnımız ağrıyana kadar gülelim istiyorum.. Ama gittin, yolun ortasında tek başımayım ben.. Koca bi insan kalabalığının içinde tek başımayım..
Sen nasılsın acaba? İyi misin? Hiç haber almadım senden.. Ne haldesin sahi sen?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder