Bugün bir şey farkettim; sen beni istemiyorsun... Sen kimseyi istemiyorsun.. Senin tek istediğin, onca kovalamalarına rağmen seni kendinle bırakmayacak biri hayatında.. Kim olduğu önemsiz bu kişinin.. Ben değilim, o değil, öbürü değil, herhangi biri.. Seni sende kilitli koymayacak, gerekirse bu uğurda kendinden ve mutluluğundan fedakarlık yapıp, her şeye, her zorluğa rağmen senin yanında kalacak biri..
O ben miyim bilmiyorum.. Bu kadar ısrarla kovaladığın halde şu ana kadar ne gidebildim senden, ne de sende kalabildim. Arafta sıkıştım gibi daha çok. Rüzgarını sana doğru estirdiğinde sana yanaşıyorum ama öfkelenip ya da sıkılıp öteye estirdiğinde mecburen uzaklaşıyorum senden.. Daha çok sen istediğinde var oluyorum hayatında, istemediğinde de ne kadar çırpınırsam çırpınayım ne sesimi duyuyorsun ne de beni görüyorsun..
Açıkçası biraz yoruldum ama.. Küçüklükten beri “özel bir gücüm olsa görünmez olmayı seçerdim” derdim ama bu, görünür olmak için nefes tükettikçe daha da yok olmam anlamına gelmedi hiçbir zaman.. Bi başkası var ol dediğinde ortaya çıkan, yok ol dediğinde de kaybolan biri olmayı hayal etmedim hiç..
Aksine; kendi gerçekliğim haline dönüştürdüğüm insanların hayatlarının bi parçası olabilmeyi, onların hayatlarına dokunabilmeyi hedefledim hep.. Bir şeylerin ucundan tutup, çivisi çıkmış bu dünyada insanları mutlu etmek adına küçük de olsa bir katkım olsun istedim..
Ama şimdi farkediyorum ki; arafta kalmaya devam ettikçe ne etliye dokunabilirim ne sütlüye..
O yüzden elimden gelenin en iyisini yapabilmek için uğraşacağım.. Düştüğüm o bataklıktan çıkabilmek için. Farketmişsindir; çırpınmayı bıraktım artık.. Bi’ an unutmuştum bataklıkta ne kadar çırpınırsam o oranda batmaya devam edeceğimi ama şimdi bilincim geldi yerine ve hareketsiz duruyorum. Etrafımda bana uzanan birkaç yardım elinin de sayesinde ve tabii hepsinden önemlisi kendi azmim sayesinde o bataklıktan çıkmaya çalışacağım.
Çıkıp, temizlenip, aklanıp paklanıp, yoluma her şeye yeniden başlıyormuş gibi başlamak ya da diğer bir deyişle devam etmek istiyorum.. O yolda bana eşlik etmek yine sana kalmış.. Ama eğer diyeceksen ki o bataklık iyiydi, gel birlikte gömülelim; işte ona artık yokum..
Senin hayatına zaten seni, bulunduğun bataklıktan çıkarmak umuduyla girmiştim. O yüzden eğer bir gün, kendi içinde bulunduğum bataklıktan çıkmayı başarabilirsem, seninkine de tekrar uğramayı düşünmüyorum.. Ya sen benimle düzlüğe çıkar, kendine acı çektirme arayışlarına bir son vermeye çalışırsın ya da ben yoluma tek devam ederim..
Ama artık ne daha fazla kan kaybetmekte gözüm var, ne arafta kalmakta ne de bataklıkta çırpınmakta.. Tek istediğim; zamanın bütün yaralarımı -mümkünse seninkilerle birlikte- iyileştirmesi.. ve eğer mümkünse bu sırada senin yanımda olman..
Yine de dediğim gibi; kalıp boğulmak istersen, bu sefer balıklama yanına atlamamaya kararlıyım.. Nefessiz kalmaktan ve çamur yutmaktan çok yoruldum çünkü..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder