Hala hayattayım!..

“Ben seni bi daha hiç üşütmem ki” diye söz veren sen, beni kendi ellerinle buzullara fırlattın. Tam dedim, donarak öleceğim ben burda, kaçış yok kurtuluş yok, tek yapabileceğim oturup ölümümü beklemek.. Aradan günler geçti, soğuk buz gibi günler. Ve artık vücudum bazı fonksiyonlarını kaybetmişti, nefesim ve kalp atışlarım yavaşlamış, göz kapaklarım iyiden iyiye ağırlaşmıştı. Ölmek üzereydim, biliyordum.. Sonra bir anda benim gibi buzullarda ölüme terkedilmiş insanlar çıktı geldi yanıma.. Kimi mum yaktı binbir güçlükle, kimi sarıldı, kimi nefesiyle ellerimi ısıtmaya çalıştı.. Ve ben o anda bir şekilde tekrar hayata döndüm.. Şimdi birbirimize ateş oluyoruz o insanlarla, birimiz üşüse diğerimiz gerekirse üzerindekileri çıkarıp ona giydiriyo.. Yani anlayacağın hala hayattayım ben.. Çok soğuktu her şey ama yavaş yavaş ısınıyorum.. Ama biliyorum ki sen kendi yarattığın buzulda donuyorsun.. Tek başına.. Sen kendinde kilitli kaldın.. Oysa ben “Kimse kendinde kilitli kalmasın” demiştim…