Özlem...

Bugün bir kez daha anladım her şeyin geçici olduğunu, eninde sonunda biteceğini..

Uzun süredir görmediğin bir insanla arandaki mesafeler bitmeyecek gibi düşünürsün, üzülürsün, hırçınlaşırsın ama gün gelir yan yanasınızdır, el elesinizdir.. Beraber oturur, sanki hiç ayrılmamış ve aradan onca zaman geçmemiş gibi konuşur, güler, eğlenirsiniz... Birbirinize baktığınızda geçen onca zaman boyunca yaşadığınız ayrılığı, üzüntüyü veya en kötüsü soğukluğu değil de sevgiyi görürsünüz... Aşk mıdır bu bilinmez ama sevgi olduğu kesin...

Kafanızda binbir soru da olsa, hala kendinizi anlamaya ve ne hissettiğinizi analiz etmeye çalışıyor da olsanız, onun gözlerinde gördüğünüz şey katıksız sevgidir..

Gülümsediği zaman, elinizi tuttuğu, yanağınızı okşadığı zaman hatta dediğim gibi sadece size baktığı zaman bile tek gördüğünüz sevgidir.. Onun içinden taşıp size gelen, sizin içinizden taşıp ona giden sevgi..

Geçen onca zaman boyunca yaşananlar aklınızdadır ama bir kenara atmışsınızdır hepsini, sonra düşünmek ve karar vermeye çalışmak üzere rafa kaldırırsınız.. Onca zaman sonra onun yanındayken tek hissetmek istediğiniz sevgidir.. Acıkmışsınızdır ailenizden biri olmasa da bir yabancının sizi her koşulda çok seviyor olmasına.. O yabancıya hissettiklerinizi, aklınızda sorular olmadan ona göstermeyi özlemişsinizdir.. Onun yanında her şeyi unutup mutlu olmaya hasret kalmışsınızdır..

Ama yine de onu görünce, tek bir an da olsa özlediğiniz, onca zamandır hissetmeye aç kaldığınız sevgiyi hissediverirsiniz birden hiç düşünmeden.. Tek bir an bile göz göze gelseniz o sevgi içinize akıverir.. Siz de bilirsiniz kendi gösterilmeye aç kalmış sevginizin içinizden taştığını...

Öyle yani.. Bu kadar duygusallık yeter :) Sonuç olarak, dediğim gibi her şey eninde sonunda son buluyor.. Öğrenip farketmesi biraz zaman alıp acı verse de evet, her şey günü geldiğinde bitiyor...